Platja de Ses Salines: Het bekendste zand van Ibiza

Je rijdt vanuit Sant Jordi over een ronduit slechte asfaltweg. Links en rechts zie je enorme bergen zout. En dan doemt opeens de parkeerplaats op. Platja de Ses Salines ligt op het uiterste zuidelijke randje van Ibiza en is eigenlijk gewoon een hele lange strook zand. Het water is extreem ondiep. Je struikelt er letterlijk over de handdoeken als je op een donderdagmiddag in juli een plekje zoekt bij de waterlijn. De geur van kokosolie en oud zweet hangt bijna tastbaar in de lucht terwijl grote groepen mensen langzaam ontwaken na een lange nacht in een van de clubs.

Tussen de zoutvlaktes en de zee

De Salinas direct achter het zand zijn een beschermd natuurgebied. In september kleurt het water in die ondiepe pannen felroze. Soms zie je er flamingo’s staan. Dus verwacht geen spectaculaire close-ups. Ze staan enorm ver weg en zonder een professionele lens zie je hooguit een roze stipje in de verte. Het zand op het strand zelf is irritant fijn. Het kruipt werkelijk overal tussen. Als je helemaal naar de rotsen aan het zuidelijke einde wandelt kom je bij brokken steen vol opgedroogde zoutkristallen waar de wind gelukkig net wat harder over het water slaat. Dat is ook echt je enige redding wanneer de thermometer 34 graden aantikt en er nul schaduw is.

Zien en gezien worden

Je zit hier non-stop in de drukte. Jonge gezinnen delen de krappe vierkante meters met gasten die flyers voor Amnesia uitdelen en verkopers van felgekleurde zonnebrillen. Vanaf een uur of één ‘s middags is er geen doorkomen meer aan. De ligbedden zijn in de zomermaanden dan allang bezet. Reken op 35 euro voor een bedje alleen. Met een parasol erbij tik je op het middendeel van het strand moeiteloos de honderd euro aan. Toch betalen mensen het zonder blikken of blozen. De dj’s draaien stevig door over het zand. Verkopers met ijskoud water banen zich de hele middag luidruchtig een weg door de massa.

Van Jockey Club tot Sa Trincha

Over bloedhete houten vlonders loop je vanaf de parkeerplaats het strand op. Trek slippers aan. Je brandt je voeten anders echt direct aan het hout. Jockey Club is een hele oude naam hier en de sfeer is best ontspannen voor zo’n strandtent waar een simpele kan sangria bijna vijftig euro kost (ze rekenen de lokale belasting er soms pas op de eindbon bij). Helemaal aan de linkerkant van de baai zit Sa Trincha. Daarvoor moet je wel een minuut of tien door zwaar zand ploegen. Je passeert onderweg talloze toeristen met meegebrachte koelboxen van de Eroski supermarkt die de horecaprijzen simpelweg weigeren te betalen. Halverwege de middag gaat het volume daar omhoog en staat iedereen met een blikje Estrella bier in de branding te dansen.

Vliegtuigen en afterparty’s

De politie deelt tegenwoordig direct stevige boetes uit voor ongeorganiseerde feesten op het zand. Muziek komt nu puur uit de speakers van de clubs. Maar er is nog een heel ander geluid. Ses Salines ligt exact onder de aanvliegroute van de luchthaven. Om de paar minuten scheert er een Boeing of Airbus bizar laag over het water. ‘t Blijft een raar gezicht. Iedereen kijkt automatisch even omhoog. Vlakbij langs de weg ligt de beruchte club DC10. Op maandagen zie je clubbers aan het eind van de middag hun spullen pakken en vol zand richting het feest lopen om daar in de buitenlucht verder te gaan terwijl de vluchten uit Londen en Milaan letterlijk over hun hoofd scheren.

Parkeren, bussen en de hitte

Je zet z’n auto het makkelijkst op de grote zandvlakte achter de bomen. Dat kost 6,50 euro voor een hele dag. Probeer de huurauto in het hoogseizoen absoluut niet gratis langs de weg op een gele streep te proppen, want de Guardia Civil rijdt de hele dag af en aan met een bonnenboekje en ze slepen genadeloos weg. Bus L11 vanuit Ibiza-stad is een fantastisch alternatief. Vanaf Plaza de la Paz kost een kaartje nog geen drie euro en de chauffeur dropt je vrijwel op het zand. Teruggaan rond acht uur ‘s avonds is wel een compleet drama. De rij voor de bushalte kronkelt dan helemaal tot aan de grote weg en taxi’s negeren de standplaats volledig. Neem trouwens echt zelf liters water mee vanuit de stad. Het kleine winkeltje bij de rotonde vraagt rustig vier euro voor een klein flesje dat na tien minuten toch weer warm is.

Als de avond valt

Om zeven uur gaat de ergste felheid van de zon af. Het licht wordt wat zachter. Veel gezinnen met inmiddels huilende kinderen pakken dan eindelijk hun tassen in. Bij Sa Trincha draaien ze de bas net nog even wat omhoog. Wanneer je uren later over het asfalt terug naar de parkeerplaats loopt, zie je dat het water in de zoutpannen een soort donkerpaarse kleur heeft gekregen. Je schopt het laatste zand van je voeten op de mat van de auto. Waarschijnlijk zit er morgenochtend nog steeds zout in je haar.

Photo: Zavijavah, via Wikimedia Commons