Echt Ibiza eten: De lokale keuken voorbij de strandclubs

Je tikt op Ibiza moeiteloos 18 euro af voor een matige cocktail. Tenzij je de binnenlanden in rijdt. Bij de payeses komen zware pannen met lokaal vlees en ongeschubde vis op tafel. Geen açaí bowls. Het is stevig eten waar een boer de hele dag op kan werken. En je zit op een houten kruk die eigenlijk net te laag is.

Bullit de Peix

Dit is in de basis gekookte vis met aardappelen. Eerst krijg je een diepgele bouillon vol stukken rotsvis. Ze gebruiken vaak racó of gerret. Daarna maken ze met diezelfde bouillon een enorme pan rijst. De arroz a banda. Mensen rijden in augustus rustig drie kwartier over die smalle kronkelweg naar Cala Mastella om dit bij El Bigote te eten. Neem contant geld mee. Ze nemen de telefoon voor reserveringen daar pas op als de lunchrush voorbij is rond een uur of vier. Je eet die vis en schraapt de pan rijst leeg waarna je het liefst ergens in de schaduw op de achterbank van je huurauto gaat liggen verteren.

Sofrit Pagès

Bestel deze massieve stoofpot op een kille dinsdag in november. Varkensvlees en de lokale worst sobrasada sudderen urenlang in knoflook en tomaat. Bij Ca n’Alfredo aan de brede Vara de Rey in Ibiza-stad betaal je er 25 euro voor. Het is zout en moddervet. Je veegt de bodem van je bord schoon met grove stukken brood. De ober neemt de schalen daarna volkomen zwijgend weer mee richting de keuken. Dat doen ze daar al sinds 1941.

Flaó

Kaastaart met verse munt. Flaó is de standaard afsluiting van een maaltijd in de dorpen. Ze gebruiken geitenkaas en een flinke scheut anijs. Ik haal de mijne het liefst bij bakkerij Forn de Ses Pares in Santa Gertrudis. De vrouw achter de toonbank schuift de punt in zo’n slap wit kartonnen doosje dat in de warme auto direct vetvlekken begint te vertonen op de bodem. Die anijssmaak overheerst enorm bij de eerste hap. Je went er snel genoeg aan.

Hierbas en Sobrassada

Vrijwel elke lunch eindigt met een plakkerige fles Hierbas. De eigenaar zet hem ongevraagd op tafel bij de rekening. Bijna elke familie stookt deze anijslikeur zelf in de schuur achter het huis. De kleur varieert van felgroen tot een soort troebel slootwater. Drink het ijskoud.

Vooraf eet je vaak sobrasada. Dat is smeerbare varkensworst met onnodig veel paprikapoeder. Smeer het dik op geroosterd brood en laat er wat honing overheen lopen. Dat zoete breekt het zoute vet. Dus vlieg je morgen naar huis, loop dan even binnen bij die gigantische Eroski supermarkt langs de snelweg. Koop een stuk van het merk Can Mayans om in je koffer te stoppen. Kost je hooguit vier euro.

Zoek de plekken met harde tl-verlichting. Als de menukaart uitsluitend in het Catalaans op een A4’tje is geprint zit je goed. Neem voor de zekerheid biljetten van twintig mee. De enige pinautomaat in dorpen als Sant Llorenç is regelmatig buiten gebruik. En als je twijfelt over het eten bestel je gewoon wat de oude mannen aan de plastic tafel naast je ook hebben.