De Informele Visrestaurants in de Baaien van Ibiza

Je tikt op Ibiza makkelijk driehonderd euro af voor een strak zonnebed en een fles lauwe rosé. Dat is één kant van het eiland. Aan de rauwere randen staan houten tafels gewoon direct op de rotsen gemonteerd. Ik zat afgelopen oktober bij zo’n hutje in het oosten waar de eigenaar in een verbleekt voetbalshirt van Valencia de vangst op een krijtbord kalkte. Om een uur of elf was de inktvis al op. Je eet simpelweg wat er die ochtend toevallig in de kleine netten zat.

El Bigote in Cala Mastella

De rit naar Cala Mastella vanaf Sant Carles is prima te doen. Tot je bij de parkeerplaats komt. Dat is eigenlijk gewoon een stoffige kuil tussen wat scheve pijnbomen. Je parkeert de huurauto ergens op de helling en trekt de handrem extra hard aan. Vanaf daar moet je over de stenen langs het water klauteren om bij El Bigote te komen. Trek geen gladde slippers aan voor dat stukje.

Binnen krijg je geen menukaart. De familie vraagt direct “¿Para cuántos?” en begint vrijwel meteen stenen borden neer te zetten. Ze rekenen een vast bedrag voor de lunch. Reken op 85 euro per persoon. Cash natuurlijk. En probeer het niet eens zonder reservering, want ze sturen je echt lachend terug naar je auto over datzelfde rotspad.

Eerst komt er een simpele tomatensalade op tafel. Daarna de bullit de peix, een zware stoofpot van vis met rijst die volledig verzadigd is door de hete bouillon. De enorme klodder aioli maakt het af. Je kleren ruiken daarna nog dagen naar knoflook en vis, iets wat de medewerker bij de autoverhuur later op de luchthaven direct herkent als je de sleutels inlevert.

Meer houten terrassen

Cala Mastella ligt helemaal in het oosten. Maar je vindt dit soort plekken vaker langs de kust als je goed oplet. Ga bijvoorbeeld naar Es Torrent in de baai van Porroig. Je zit daar op krakkemikkige stoeltjes te kijken naar rijke toeristen die veel te veel moeite hebben om hun peperdure tender aan te leggen. De wind slaat er rond een uur of vier opeens keihard tegen de klif.

Dan is er Es Boldadó in Cala d’Hort. Je kijkt recht tegen de donkere rotswand van Es Vedrà aan. Ze vragen hier flink wat meer voor een gegrilde snapper dan de rest. Die vis komt wel letterlijk uit het piepkleine bootje dat voor de deur op de golven klapt in afwachting van de visser die hem naar de keuken tilt. Helemaal in het noorden ligt Sa Palmera bij Port de Sant Miquel, een plek die ergens in de jaren vijftig is blijven hangen en waar de tl-buizen ‘s avonds gewoon ongegeneerd aangaan.

Handig om vooraf te weten

Je moet echt bellen voor een tafel. Spreek je de taal niet? Hou het gesprek dan bizar kort. Roep een dag en het aantal personen in de hoorn. Pinautomaten ga je in die afgelegen baaien niet vinden. Soms heeft de eigenaar een mobiele kaartlezer, maar het bereik onder de rotsen is zo slecht dat de transactie steevast mislukt. Haal in een van de grotere dorpen een flinke stapel contant geld uit de muur. Vermijd de gele Euronet-kasten langs de doorgaande weg. Ze rekenen tegenwoordig zomaar 3,95 euro extra voor een simpele opname.

Zorg dat je op tijd bent. Je krijgt die tafel voor de hele middag. Niemand kijkt je weg als je om half zes nog steeds over de rand naar het zoute water zit te staren met een lauw glas San Miguel in je hand.

Verwacht overigens nergens tempo. De keuken draait op twee oude gaspitten die ze toevallig nog hadden staan. Als drie tafels voor jou ook een warme maaltijd willen hebben, wacht je zomaar drie kwartier op je eten. Dat geeft helemaal niks. Je schenkt gewoon nog een keer in.