Ik kom al twaalf jaar in Santa Eulària des Riu. Het voelt compleet anders dan de rest van het eiland. Hier geen dreunende bassen of schreeuwende proppers op de boulevard. Gewoon een normale badplaats. Je ziet er vooral gezinnen en gepensioneerden die de hele middag op hetzelfde terras blijven zitten met een krantje. Vooral de laatste week van september is het water hier nog perfect op temperatuur.
De stranden en de boulevard
Een brede wandelboulevard loopt direct achter het zand langs. Ga niet aan de waterkant zitten eten. Voor je het weet reken je €28 af voor een opgewarmde paella. Loop liever honderd meter verder de Carrer de Sant Vicent in. Het zeewater in de baai is bizar schoon. Dat Blauwe Vlag-keurmerk hangt daar echt met een reden.
Aan de noordkant van het strand bij de oude riviermonding staan enorme pijnbomen. Handig als je geen zin hebt om dertig euro stuk te slaan op twee plastic ligbedjes die eigenlijk net iets te hard zijn. Je gooit je handdoek gewoon op het zand in de schaduw. Meer naar het zuiden bij de jachthaven zitten de duurdere strandtenten waar ergens rond een uur of drie de volumeknop van de dj-booth onvermijdelijk een flink stuk naar rechts draait.
De heuvel op naar Puig de Missa
Men zegt vaak dat dit de enige plek op de Balearen is met een echte rivier. Verwacht daar helemaal niks van. De bedding is negen van de tien keer gortdroog. Maar je wandelt er wel prima langs richting de rand van het dorp.
De Puig de Missa steekt ver boven alle platte daken uit. Bovenop die heuvel staat een witte zestiende-eeuwse kerk en de weg ernaartoe via een wirwar van smalle straatjes is een flinke aanslag op je kuiten. In juli zweet je je halverwege compleet kapot op het hete asfalt. Ze bouwden het gebouw destijds op dit absurde punt om naderende piratenschepen vanaf de kustlijn op tijd te spotten en de dikke stenen muren deden de rest. Binnen is het trouwens altijd pikkedonker. En ijskoud.
Bussen, pinnen en praktische zaken
Voor een vakantie hier heb je absoluut geen huurauto nodig. De L13 bus vanuit Ibiza-stad vertrekt bijna elk kwartier vanaf het vliegveld. Je pint een kaartje van €2,10 bij de chauffeur. De airco in de bus staat steevast op standje vrieskist. Neem dus iets met lange mouwen mee. Pas als je de kleine noordelijke baaitjes zoals Cala Boix wilt zien wordt een scooter huren interessant.
Let heel even op met contant geld. Naast de apotheek op de hoofdstraat staat zo’n felgekleurde toeristen-pinautomaat die ongegeneerd €3,95 per opname rekent. Een straat verderop zit een regulier kantoor van de CaixaBank waar het pinnen gewoon gratis is.
Overnachten kan in gigantische complexen aan de randen van het dorp of in wat oudere appartementen in het centrum. Boek voor augustus ruim op tijd. De avonden in Santa Eulària verlopen eigenlijk altijd in hetzelfde rustige ritme. Je eet ergens buiten. Daarna bestel je een groot glas lokale hierbas met belachelijk veel ijsblokjes op een hoekterras en kijk je een uur lang naar de mensen die over straat lopen.
Recommended experiences
A few bookable experiences related to this topic:
Photo: UnFUG-Fabi, via Wikimedia Commons