Waarom je voor Cala Mastella naar de oostkust van Ibiza rijdt

De oostkust van Ibiza is rustig. Geen gigantische strandclubs of overvolle parkeerplaatsen. Ik was er op een bewolkte dinsdagochtend in september en kwam op de kronkelweg richting Cala Mastella letterlijk één tegenligger tegen. Een verdwaalde pakketbezorger. Het is een kleine baai waar je echt bewust voor in de auto stapt. Je rolt hier simpelweg niet per ongeluk met je handdoek het strand op na een wilde nacht in San Antonio.

Kiezelstenen en koud water

Het laatste stukje naar beneden is krap. Je zet je huurauto ergens op een stoffig lapje grond waar met wat inschikken twintig auto’s op passen. Vanaf daar loop je in een paar minuten naar de kust. Doe jezelf een plezier en trek dichte schoenen aan of in ieder geval iets met een fatsoenlijke zool. Slippers glijden op dit rotspad echt alle kanten op en dat loopt knap waardeloos.

Cala Mastella heeft amper zand. Je vindt er vooral kiezels en harde rotsplaten. Maar het water is koud en bizar helder. Verwacht hier overigens geen keurige rijen ligbedjes of een ober met een dienblad. Je gooit je handdoek gewoon op de meest vlakke steen die je kunt vinden en dat is het dan.

Vis eten bij El Bigote

De helft van de mensen op die stenen ligt daar eigenlijk maar voor één ding. El Bigote. Dit restaurantje ligt pal aan de waterlijn en een vissersfamilie kookt er al jaren vanuit een simpel wit gebouwtje met lange houten tafels.

Wat je eet hangt af van de netten die ochtend. Soms is dat dorade, soms zeebaars. Ze roosteren de vis op een open vuur met flink wat lokaal zout. De absolute specialiteit is bullit de peix. Een machtige visstoofpot met rijst waardoor je de rest van de dag eigenlijk niet meer hoeft te eten. Reken op 32 euro per persoon. Je rekent af terwijl de rook van het vuur nog een beetje in je kleren hangt.

Bellen om te reserveren is verplicht. En ze spreken nagenoeg geen Engels door de telefoon. Roep dus gewoon luid en duidelijk het aantal personen en een tijdstip door de hoorn. Zonder reservering sta je na dertig seconden weer buiten.

Vooraf even regelen

Neem contant geld mee. Bij Cala Mastella staat nergens een pinautomaat en de verbinding voor kaartlezers weigert vaak dienst. Haal dus flappen uit de muur in Santa Eulalia. Beter nog, stop onderweg even in San Carlos. Bij de plaatselijke supermarkt daar hangt een automaat die geen absurde toeristentoeslag rekent per transactie. Scheelt je toch weer bijna vijf euro.

Omdat er op het strand zelf geen kiosk zit moet je echt je eigen flessen water meesjouwen. Op de warme dagen in de zomer droog je op die stenen sneller uit dan je denkt. Gooi tegelijkertijd een snorkel in je achterbak. Langs de randen van de baai zwemmen flinke scholen vissen vlak onder het wateroppervlak.

Vuilnisbakken ga je hier trouwens niet vinden. Je moet je lege waterflessen en de wikkels van je eten gewoon in een plastic tasje proppen en mee terug de heuvel op nemen de auto in. Die gooi je later die middag wel ergens in een container als je weer in de bewoonde wereld bent.