Cala Comte op Ibiza: Helder water, rotsen en de beroemde zonsondergang

Ik herinner me de eerste keer dat ik naar Cala Comte reed. Het was een dinsdag eind september. Het water is hier werkelijk zo helder dat de boten lijken te zweven. Je vindt deze baai in het uiterste westen van Ibiza, een stukje voorbij Sant Josep. De weg ernaartoe staat in de zomermaanden stampvol met huurauto’s van mensen die net te laat waren voor de officiële parkeerplaats. En dan sta je noodgedwongen in de berm, half in de droge struiken. Reken er niet op dat je deze plek voor jezelf hebt. Het is er simpelweg druk. Maar zodra je het water inloopt snap je meteen waarom.

Zand en scherpe stenen

Dit is geen uitgestrekte zandvlakte. Cala Comte bestaat uit een paar losse inhammen die botweg van elkaar worden gescheiden door grote granieten rotsen. De golven uit zee worden flink afgeremd door Illa des Bosc en Illa de sa Conillera. Dat zijn de twee eilanden die pal voor de kust liggen. Je zwemt hier dus in redelijk kalm water. Het zand is zacht. Let wel even op als je erin stapt, want net onder de waterlijn ligt een rand met scherpe stenen verborgen. Veel mensen stoten daar hun tenen aan kapot (ikzelf inclusief de laatste keer). Waterschoenen zijn overdreven, maar kijk gewoon even waar je loopt.

Wachten op de zon

De zonsondergang trekt hier hordes mensen aan. Zodra het einde van de middag nadert, stroomt de baai in hoog tempo vol en claimt iedereen een stukje zand of een oncomfortabele rots. De lucht kleurt dan vaak fel oranje, wat het wachten absoluut waard maakt. Zeker in augustus. Wil je iets meer ademruimte, loop dan rond een uur of vijf helemaal door naar de linkerkant van de baai. Daar zit je net wat beter. Vergeet niet om een dikke trui of een jas in je tas te stoppen. Zodra de zon achter de horizon zakt, steekt er namelijk vaak een gemene wind op en koelt het keihard af.

Eten bij Sunset Ashram

Dat opvallende gebouw van rode klei recht boven het strand is Sunset Ashram. Je ziet het direct liggen vanaf de onverharde weg. Ze draaien er prima platen en je kijkt fantastisch uit over het water, maar de prijzen zijn er ook naar. Voor een mojito of een simpel bordje calamares tik je al snel 26 euro af. Wil je in het hoogseizoen rond zonsondergang een tafel hebben, dan moet je echt weken vooraf een reservering maken op hun site. Dus je kunt ook gewoon doorlopen naar de houten kiosk een stukje verderop. Daar haal je voor drie euro een ijskoud blikje San Miguel of een Aquarius uit een grote koelbox. Smaakt net zo goed.

Parkeren en de bus pakken

Zorg dat je in juli en augustus voor tien uur ‘s ochtends arriveert. Anders sta je gegarandeerd vast op de eenbaansweg ernaartoe. Er is een grote parkeerplaats met fijn, ontzettend stuivend zand. Vaak parkeren toeristen hun Fiat Panda’s daar zo strak tegen elkaar dat wegrijden een flinke uitdaging wordt. De bus is een stuk makkelijker. Lijn L41 vertrekt vanaf het busstation in Sant Antoni en gooit je vrijwel direct bij het strand eruit. Je koopt een kaartje contant bij de chauffeur. Er gaan overigens ook kleine veerboten vanuit de haven. Die zijn best vermakelijk als alternatief, al moet je er rekening mee houden dat ze voor de terugweg rustig twintig minuten later vertrekken dan het krijtbordje op de steiger belooft.

Voorzieningen op het strand

Verwacht geen strakke rijen met dure ligbedden. Er staan er een handjevol te huur, maar de overgrote meerderheid van de mensen zoekt gewoon een enigszins platte steen uit voor hun badhanddoek. Er zijn buitendouches om het ergste zout van je af te spoelen. De openbare toiletten direct achter de horeca zijn best schoon. Alleen is het wc-papier na een uur of drie ‘s middags structureel op. Gooi dus vooraf even een pakje papieren zakdoekjes in je tas.